Λορέντζου Μαβίλη, «Είδωλα»

Άχαρή μου χαρά, φτωχοί μου στίχοι,
Της ζωής μου ακριβό, κρυφό καμάρι,
Από καθάριο βγαίνετε ζυμάρι
Κ' είσαστε γεννημένοι όχι όπως τύχει.

Δεν κελαηδάτε ανούσιοι κι άσκοποι ήχοι,
Σαν τραγούδια ελαφρόμυαλου ερωτιάρη,
Μα κι ούτε παραιράτε το συρτάρι
Να βρείτε αγοραστή τόσο τον πήχυ.

Γιατ' είσαστε ψυχούλες και κορμάκια
Των πόθων και των πόνων μου, που πλήθια
Πικρά μ' εσυχνοπότισαν φαρμάκια.

Είδωλά 'ναι οι χαρές, καημός η αλήθεια,
Και αλήθεια είν' η ζωή! Μα τί με μέλλει:
Θωρώ εσάς κι ο καημός γένεται μέλι.

[πηγή: Λορέντζος Μαβίλης, Τα ποιήματα, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 1990, σ. 83]

εικόνα

Το παρόν αποτελεί μέρος του ψηφιακού εμπλουτισμού των σχολικών βιβλίων (Ψηφιακό Σχολείο) και διατίθεται μόνο για εκπαιδευτική χρήση και στο πλαίσιο για το οποίο διαμορφώθηκε.