Ιωάννη Βηλαρά, «Η γλυκυτάτη Άνοιξη»

    Η γλυκυτάτη Άνοιξη
Με τ' άνθια στολισμένη,
Ροδοστεφανωμένη
Τη γη γλυκοτηράει.
    Κ’ η γη τη χλόη εντύνεται,
Τα δάση της ισκιώνουν,
Τα κρύα χιόνια λιώνουν,
Ο ουρανός γελάει.
    Τα λουλουδάκια βάφουνται
Τα πλάγια χρωματίζουν,
Κι’ ηδονικές φωτίζουν
Οι δροσερές αυγές.
    Στο αγκαθερό τριαντάφυλλο
Γλυκολαλάει τ’ Αηδόνι.
Το ξένο Χελιδόνι
Ταιριάζει τη φωλιά.
Στους κάμπους πλούσια κι’ άκοπα
Σε πράσινα λιβάδια
Τα ζωντανά κοπάδια
Βελάζουν και πηδάν·
    Κι’ ο νιος βοσκός χαρούμενος
Φυσώντας τη φλογέρα,
Γιομίζει τον αγέρα
Με τραγουδιών φωνές·
Κάθε ψυχή ευφραίνεται,
Την Άνοιξι γιορτάζει·
Ο Θίρσης σκυθρωπάζει
Στη γενική χαρά.
    Ωραία Δάφνη πρόβαλε
Να την αποστολίσεις,
Και τότες είναι ο Θίρσης,
Ο πλέον ευτυχής.

[πηγή: Ιωάννης Βηλαράς, Ποιήματα, φιλολ. επιμ. Γιώργος Ανδρειωμένος, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 1995, σ. 211-212]

εικόνα

Το παρόν αποτελεί μέρος του ψηφιακού εμπλουτισμού των σχολικών βιβλίων (Ψηφιακό Σχολείο) και διατίθεται μόνο για εκπαιδευτική χρήση και στο πλαίσιο για το οποίο διαμορφώθηκε.