Αισχύλος Αγαμέμνων 367-89: Η Τύφλωση του μυαλού συμβαδίζει με την Πειθώ

Του Δία το χτύπημα έχουνε να πουν,
το χέρι του φως φανερό καθένας βλέπει·
βουλή του η τύχη των· και αν πει κανείς
πως δεν τους μέλει
να γνοιάζουντ’ οι θεοί για όσους πατούν
τ’ ανέγγιχτ’ άγια, είν’ ασεβής·
θα το ’βρει κάπου όλ’ η γενιά
κείνου, που αχόρταγη φουντώνει
πέρ’ απ’ το δίκιο η αποκοτιά,
ενώ με βιος τα σπίτια του
πάν’ από κάθε μέτρο τα φορτώνει.
Ας θέλει όσα του φτάνουν ξέγνοιαστος
κι ακίνδυνα να ζει ο που έχει γνώση·
μα ένας, που μέσα στο μεθύσι
του πλούτου θα ποδοπατήσει
το μέγα το βωμό της Δίκης,
κάστρο δεν είναι να τον σώσει.

Καβάλα παίρνει τον η άθλια η Πειθώ,
της τύφλωσης η κόρη, και τον σέρνει
εκεί που τότε κάθε πια γιατρειά
είναι χαμένη.

[πηγή: Ι.Ν. Γρυπάρης, Οι τραγωδίες του Αισχύλου. Ι Ικέτιδες, Πέρσες, Επτά επί Θήβας, Προμηθέας Δεσμώτης, ΙΙ Ορέστεια: Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες (μτφ), Εστία, 2001]